All

น้องมูน ตั้งแต่เริ่ม มาได้เยอะขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย

ดูรวมๆ แบบนี้ก็สวยดีนะ wall page

ในหน้าเว็บ cherishmoon.com ใน gallery อิอิ

และมันจะเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ^^

Calendar 2012 by cherishmoon and lalem

Hope (ความหวัง)

จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่ประเทศญี่ปุ่น ทำให้เกิดซึนามิ

ทำให้เกิดความสูญเสียให้กับผู้คนมากมายในประเทศญี่ปุ่น

ซึ่งนั้นก็ทำให้รู้ว่า ณ จุดหนึ่งแล้วมนุษย์ก็ไม่ทิ้งกัน ไม่นิ่งดูดาย

ต่างแสดงความช่วยเหลือตามกำลังของตน

และในครั้งนี้ก็ยิ่งทำให้เราได้คุณภาพของประชาชนในประเทศญี่ปุ่น

ที่สร้างให้เห็นถึงความมีวินัยของคนในประเทศที่พัฒนาแล้ว

โดยส่วนตัวแล้วประเทศญี่ปุ่นนี้ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับชีวิต

ในหลายๆ ด้าน ซึ่งแน่นอนอิทธิผลส่วนใหญ่มากจากหนังสือการ์ตูน

หนังการ์ตูน เพราะนั้นทำให้เป็นฉันในทุกวันนี้ ขอบคุณผลผลิตจาก

ประเทศนี้

และด้วยมีกลุ่มได้จัดกิจกรรมที่ให้ชื่อว่า "Hope for Japan" ขึ้น

โดยการเชิญชวนบุคคลต่างๆ ให้เข้าร่วมส่งผลงานเพื่อนำไปประมูล

หารายได้ช่วยประเทศญี่ปุ่น ฉันจึงไม่พลาดที่จะขอช่วยอีกแรงหนึ่งจึง

ได้เป็นภาพนี้ขึ้นมา

Title: Recollect
Description: เพื่อระลึกถึงผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ซึนามิในประเทศญี่ปุ่น

เพื่อนํามาเป็นแรงและกําลังให้ผู้ที่รอดชีวิตได้สู้ต่อไป.

แต่ไม่นานหนักก็เกิดเหตุการณ์อุทกภัยทางภาคใต้ของประเทศไทย

ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเหตุการณ์ที่ค่อนข้างรุนแรงกว่าที่เคยเกิดขึ้น

จึงเป็นที่ว่าของภาพนี้

Title: Don't cry
Description: จากเหตุการณ์อุทกภัยในภาคใต้ของประเทศไทย

ทำให้มีพี่น้องรวมแผ่นดินได้สูญเสีย ทั้งชีวิตบ้าง ทรัพย์สินบ้าง

แต่ถึงอย่างไรคนไทยก็จะไม่ทิ้งกัน ดังนั้นโปรดอย่า "ร้องไห้"

ขอให้เหตุการณ์ทั้งสองดีขึ้น "เหมือนฟ้าหลังฝน" ให้กลับมาสงบสุขอีกครั้งหนึ่ง

เรื่องและภาพประกอบ : cherishmoon

links ผลงาน : ชิ้นที่ 1

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=149634205098930&set=a.117604904968527.17122.116791461716538&theater

links ผลงาน : ชิ้นที่ 2

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=153035804758770&set=a.117604904968527.17122.116791461716538&theater&pid=368849&id=116791461716538

好きだ [su-ki-da] มากมายความหมาย

su - ki - da กว่าจะได้ยินก็เกือบจะสาย...

คนหนึ่งพยายามลบความทรงจำอันเลวร้าย...

คนหนึ่งเฝ้าทำให้คนที่รักมีรอยยิ้ม ด้วยความฝัน...

คนหนึ่งเฝ้ามองและคอยชม ความฝันของคนที่รัก...

คำสัญญาเมื่อวัยเยาว์ ...

คนหนึ่งพยายามตามความฝันและไม่สามารถไปได้ถึงความฝัน หยุด

ล้มเลิก จากอุปสรรค พลังใจที่เลือนหาย... ชีวิตไร้ความสุข

คนเฝ้าคอยคำสัญญา เดินตามฝันของสัญญาที่มีคนรับปากไว้

ด้วยความมุ่งมั่น คนไปถึงฝันแก่กลับไม่พบเค้าที่สุดปลายทาง

... ชีวิตที่รอคอย

พลังใจที่เกือบจะหมด พบเจอกับความมุ่งมั่นของการตามหา สัญญา

ครั้นสัญญาที่โชคชตาเล่นตลก ก็เกือบจะหายไป กว่าจะที่จะได้ยิน...

好 き だ

su - ki - da

***

ทัศนคติที่มีผลจากหนังเพียงคำพูดเดียว ที่เป็นแรงบันดาลใจของเรื่องนี้

好きだ [su-ki-da] มากมายความหมาย

เรื่องและภาพประกอบ : cherishmoon [大切月]

จากสมุดบันทึกที่คิด "จะเผาทิ้ง"

จากการเก็บห้องจัดหนังสือและเอกสารต่างๆ ก็ดันพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง

ที่ครั้งหนึ่งคิดจะเผามันทิ้งไปพร้อมกับความทรงจำอันโหดร้าย แต่ก็ไม่รู้สาเหตุ

ว่าเพราะอะไรสมุดเล่มนั้นยังคงอยู่มาจนถึงวันนี้ หรือเพียงเพราะภาพประกอบ

ในสมุดบันทึกเล่มนี้

จากบันทึกวัน จันทร์ ที่ 23/02/2009

Time run เวลาไม่อาจย้อนกลับได้

จากบันทึกวัน เสาร์ ที่ 28/02/2009

ความสมบูรณ์ของ "เส้นสาย"

หากภาพวาดมีเพียงหนึ่งเส้น ก็คงไม่น่าสนใจ

หากเส้นสายหลายเส้นมาประกอบกันมันก็คงน่าชมมากขึ้น

หากเส้นสายหลายๆ เส้นรวมตัวกันเป็นภาพ

แน่นอนความสวยงามย่อมเกิดขึ้น

จากบันทึกวัน พฤหัสบดี ที่ 05/03/2009

ชีวิตที่โดดเดียวปิดกั่นตัวเองจากสังคม

"ทำไมต้องทำแบบนี้"

มีความสุขแล้วจริงๆ เหรอ แน่ใจแล้วใช่มั้ย

เรื่องและภาพประกอบ : cherishmoon

จดหมายที่สาปสูญ : Lost email

อ้างอิงจาก Links

http://junzoanimate.blogspot.com/2011/01/review-byousoku-5-centimeters-part-2.html

a chain of short stories about their distance

One more time, One more chance

เธอรู้สึกบ้างมั้ยเวลาที่เธออยู่กับฉัน รู้สึกว่า... มีอะไรหลายๆ อย่างคล้ายๆ กัน

ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไรมั้ย แต่ฉันรู้สึก...

จากความคล้ายกันมันทำให้เราเข้าใจกัน โดยไม่ต้องเปล่งเสียงพูดหรือเขียน

เป็นประโยค เพียงเรามองตา แววตานำพาเราเข้าไปในความรู้สึก ณ เวลานั้น

มันบรรยายถึงสภาวะจิตใจกับเหตุการณ์ที่ประสบอย่างพรั่งพรู

หรือนั้นเป็นเพียงฉันที่รู้สึกไปเองคนเดียว

จากการพบกันครั้งแรก เธอมีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายกับฉัน

จากนั้นสิ่งแวดล้อมรอบตัวเราก็มีส่วนช่วยสร้างความสัมพันธ์นี้ขึ้นมา

ฉันมักหวังไว้ลึกๆ ว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน

แต่แล้วสิ่งที่ฉันหวังไว้มันก็พังทลาย ในวันที่เราต้องจากกัน

ถึงจะปฏิเสธมันอย่างไร มันก็ไม่เป็นผลเพราะความกล้าของฉันไม่เพียงพอ

ที่จะแหวกกฏเกณท์ต่างๆ ทางสังคมความเสียใจที่แสดงออกมา

เป็นน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้ม...

ขอให้เพียง เธอรู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไร และแสดงสิ่งที่เธอรู้สึกให้ฉันรู้

แล้วเราจะให้สิ่งนั้นเป็นพลังก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆ ไปด้วยกัน

ฉัน…

every day, every night, i will say "i miss you"

การสื่อสารโดย โทรเลข จดหมาย เคยมีความสำคัญอย่างมากใน

ยุคเกษตรกรรมของเมืองไทย เนื่องจากระยะทางและการคมนาคม

ยังลำบากมาก การที่จดหมายฉบับหนึ่งจะไปถึงมือรู้รับได้ ต้องใช้ทั้งเวลา

และยังแบกเอาความรู้สึกของผู้ส่งใส่ซองลงไปในจดหมายนั้นๆ ด้วย

ดังนั้นการได้รับจดหมายในยุคนั้นจึงเป็นเรื่องที่ให้ความสำคัญอย่างมาก

และการที่จะส่งไปถึงมือผู้รับนั้นจะต้องมีที่อยู่ บ้านเลขที่ชัดเจน แต่หากเกิด

อุปสรรคระหว่างทาง นายไปรษณีย์โดนเสือขย่ำตายระหว่างทาง

รถขนไปรษณีย์เกิดคว่ำ ฯลฯ อีกมากมายหลายกรณี ซึ่งแน่นอนว่าเป็น

โอกาสที่จะเกิดน้อยมาก

อ้างอิงจาก Links

http://junzoanimate.blogspot.com/2011/01/review-byousoku-5-centimeters-part-2.html

ฉะนั้นจดหมายที่ไปไม่ถึงเหล่านั้นอาจจะสูญสลาย กลายเป็นขยะอยู่ข้างถนน

หรือเป็นซากปุ๋ยใต้โคนต้นไม้ แต่หากเปรียบกับ การสื่อสาร ในปัจจุบันแล้ว

ความรวดเร็วเป็นเรื่องที่สำคัญ ทุกๆอย่างถูกกระทำทุกวิธีทางที่จะทำให้เร็วที่สุด

แม้กระทั้งจดหมาย ซึ่งปัจจุบันจดหมายกลายเป็น จดหมายอิเล็กทรอนิกส์

(Email) ที่สามารถส่งให้ถึงมือผู้รับได้อย่างฉับไว แต่กระนั้นก็ยังมี Email

บางฉบับที่ไปไม่ถึงมือผู้รับเพราะอาจจะเกิดจากการพิมพ์ Email Address

หรือการตกไปอยู่ในกล่อง Junk ในกรณีที่ไม่ได้ถูกแอดไว้ใน contact list

และถูกระบบรักษาความปลอยภัยทำลายทิ้งสูญสลายหายไปอย่างทาวร...

และเป็นที่น่าเศร้าที่ข้อความในจดหมายข้างต้นไปไม่ถึงจุดหมายของ

มันตามจุดประสงค์ของผู้ส่ง

เรื่องและภาพ : cherishmoon

เพื่อนของข้าพเจ้าและเชอริสมูน

อีเมล์จากเพื่อนคนหนึ่งที่เคยพบปะกับ cherishmoon และพูดคุยกันในเรื่องต่างๆ
เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างเห็นการเติมโตของ cherishmoon มาในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
หลังจากอ่านข้อความที่ส่งมา เลยตัดสินใจนำเนื้อหาในอีเมล์มานำเสนอ นั้นคืออีก
แง่มุมหนึ่งของ ผู้ที่มอง cherishmoon เลยนำเอาภาพ cherishmoon ภาพแรก
มาประกอบกับบทความนี้


ก่อนจะเลยข้ามเที่ยงคืนของชีวิตและวันใหม่ ข้าำพเจ้าแลมองเหล้าปลายขวด
มันนอนกลิ้งปนอยู่กับน้ำแข็งในแก้วอำพัน และไม่รีรอ ก่อนยกกรอกปาก
ร้อนวาบในคอทุกข์ทนแต่ชื่นใจ

ชื่นใจ - ในความหมายว่าโลกนั้นเปลี่ยนสี ในความหมายว่าท่วงทำนองเพลงในหัวใจมันเต้นระบำ
ชื่นใจ - ในกลาง คืนและยำพร่าเนื้อรสชาดฝืดเปรี้ยว

"มึงเริ่มพรุ่งนี้เลย" เพื่อนข้าพเจ้าคนหนึ่งว่า
"เลยพรุ่งนี้ไป แล้วจะสาย"ข้าพเจ้าเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงการเริ่มเขียนหนังสือ(อีกหน)ของข้าพเจ้า
หลังจากไม่ได้จับปากกามาเกือบสองปีนัยตาเพื่อนมันดูมุ่งมั่น
แม้จะไม่ได้จ้องมองนัยตาข้าพเจ้านานเกินครึ่งของครึ่งนาที

ข้าพเจ้านึกถึงสิ่งที่มันทำ - โปสการ์ด - เชอริสมูน
(หญิงอ้วนอารมร์ดีที่เพื่อนข้าำพเจ้าสร้างขึ้นมาและกำลังหาโลกใบใหม่ให้หล่อนได้อาศัยอยู่)

ข้าพเจ้าไม่คิดพูดอะไรในจังหวะนั้น
"กูหาโลกให้หล่อนอยู่ทุกวัน" เขาหมายถึงเชอริสมูน
"วันนึงกูจะชวนหล่อนมาอยู่กับเรา บนโลกใบนี้ตอนนี้หล่อนท่องเที่ยวอยู่ในโลกตาข่ายไร้สาย"

"มีคนคบหารู้จักหล่อนบ้างมั๊ย?" ข้าพเจ้าถาม
"มีซิ หล่อนชอบรู้จักคนเยอะๆ และคอยส่งยิ้มด้วยใบหน้าอ้วนๆให้พวกเขาผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์"

"มึงไม่หวงหล่อนรึ? สร้างมากับมือเชียวนา" ข้าพเจ้าถามอีก
เพื่อนข้าพเจ้าพ่นควันบุหรี่ส่ายไปมา"หวง.. แต่หล่อนเิดินบนอากาศ"

"มึงหมายความว่าหล่อนไม่เิดินบนดิน?"
"อืม.. หล่อนไม่ใช่มนุษย์อย่างเราๆนี่หว่า"เพื่อนข้าพเจ้าพ่นควันออกมาอีกรอบก่อนมองหน้าข้าำพเจ้า

"ต้องเริ่มพรุ่งนี้เลย บางทีมึงอาจเข้าใจว่าการหวงสิ่งที่เดินบนดินแตกต่างอย่างไรกับการหวงสิ่งที่เดินบนอากาศ"

ข้าพเจ้านิ่งเพียงครู่ บางทีตัวหนังสืออาจเดินบนอากาศ
เช่นเดียวกับหญิงอ้วนเชอริสมูนหรือตัวหนังสืออาจจะเดินบนกระดาษ หรืออาจเดินหน้าจอคอมพ์ ?

"แล้วมึงจะแน่ในได้อย่างไรว่ามึงเป็นมนุษย์ที่เดินเล่นอยู่บนดิน?"
เพื่อนข้าพเจ้าถามเหมือนรู้ความคิดข้าพเจ้า

"กูคงไม่รู้" ข้าพเจ้าว่า "แต่กูแน่ใจว่าวันนึงมึงต้องเดินบนอากาศไปกับเชอริสมูน"

"และมันก็ไม่แน่ว่าวันนึงกูก็อาจเห็นมึงเดินบนกระดาษกับใครบางคน
อาจเป็นตาแก่ผู้ทุกข์ทน แม่บ้านผู้กดดันและเปลี่ยวเหงาวัยรุ่นหลงผิด
เจ้าหญิงใต้แสงจันทร์หรือกระต่ายน้อยจอมตื่นตูม"

"ขอบใจ มึงช่ีวยเปิดหูเปิดตากู และกูยกย่องมึงเป็นผู้จุดคบไฟในปะทุในหัวใจเฉื่อยชาของกู"

"แล้วเืชื้อไฟมึงมอดไปหรือยังล่ะ?" เพื่อนข้าพเจ้าจุดบุหรี่อีกรอบ
ข้าพเจ้านึกกระหายควันบ้าง จึงคีบบุหรี่ใส่มือหนึ่งมวน

"มา...." เพื่อนข้าพเจ้าจุดไฟพร้อมป้องมือมาใกล้ๆใบหน้าของข้าพเจ้า

"ไม่ต้อง.... กูจุดเอง"ข้าพเจ้ารับไฟมาจุดเอง ก่อนละเลียดควันบุหรี่มวนแรกของวันใหม่
ผ่านพ้นเที่ยงคืนไปพร้อมกับเพื่อนของข้าพเจ้าและเชอริสมูนของเขา

เรื่องโดย ปรัชญา บนดิน adrumer_24@hotmail.com

ภาพประกอบโดย Cherishmoon